Categorie: Geen categorie

Beijum Bruist

Dialoogtafels. Sterk netwerk in Beijum!

Het dialoognetwerk, ‘Goud in Gesprek’ is uitgenodigd om tijdens een bijeenkomst met vier dialoog begeleiders aanwezig te zijn om de dialoog met elkaar op gang te brengen. Daarnaast zijn wij uitgenodigd om actieve wijkbewoners die daarvoor voelen en de potentiële capaciteiten hebben dialoog methoden te leren zodat zij de dialoog in de wijk verder kunnen gaan begeleiden. 

“De doelstelling van deze bijeenkomst is een eerste stap te zetten naar een sterk netwerk in Beijum. Samenwerken aan wijkvernieuwing. De  gouden draad in ons doen en laten is dat de deelnemers aan onze dialoogtafel zich gehoord en betrokken voelen. Dit komt tot stand door de manier waarop wij de dialoogtafel begeleiden. En ook door een gastvrije sfeer, de aankleding van het gebouw, de zorg voor de inwendige mens, liefst door lokale organisaties verzorgd. Wij vragen de opdrachtgever de omgeving waarin de gesprekken plaatsvinden zo aangenaam mogelijk te maken, desgewenst kan Goud in Gesprek dit verzorgen”.

Onze maatstaf is goud, op basis hiervan kunnen we beslissingen nemen en knopen doorhakken.

Allemaal GOUD in gesprek?

Is dat nu echt nodig? Waarom moeten we allemaal met elkaar in gesprek? Al die dialoogtafels leiden toch tot niets? Ik weet trouwens toch al hoe het zit… Die anderen, die snappen er niets van…

Ik ben een bakkersdochter, opgegroeid in een klein dorp. Iedereen kende ons en ook na sluitingstijd van de winkel kon je gewoon aan de deur je brood nog halen en uiteraard kon dat ‘opgeschreven’ worden. In het dorp woonden geen buitenlanders totdat de Union fabriek ging uitbreiden en de eerste buitenlandse werknemers hun intocht deden. “Geen verkoop aan de deur voor hun en niet opschrijven! Denk erom!” Mijn vader moest er niets van hebben “die buut’nlanders”. Totdat mijn moeder , die altijd in de winkel stond, goede verhalen vertelde over de nieuwe klanten. “Vriendelijke mensen … dat is ook wat als je je gezin moet achterlaten.”

“Nou oké, zeg maar dat ze ook kunnen opschrijven. Buut’nlanders mot ik nie maar dissen bint ans!”             

Lees meer

Sociale media een zegen en een vloek

Ik reageerde onlangs op een bericht van een Facebook vriend. Je kan beter spreken over een Facebook contact, want langzamerhand zijn mijn vrienden op twee, hooguit drie handen te tellen. Dat heb je als je boven de 50 komt, let maar op. Echte Faceboekers vinden me nu best wel een sneu type “Oh maar zo weinig. Ik heb er wel 732.”

Lees meer